بررسي تأثير سختي بر رفتار سازه هاي بلند مرتبه جداسازي شده

اساس كار جداسازهاي لرزه‌اي در كاستن از شتاب اعمال شده به سازه‌ها، بر مبناي افزايش پريود طبيعي ارتعاش سازه است. در سازه‌هاي بلند مرتبه پريود طبيعي به خودي خود زياد است. در اين صورت ممكن است نرم بودن قسمت روسازه، با اصل الاستيك ماندن آن هنگام زلزله در تعارض باشد. در تحقيق حاضر با مدل‌سازي و آناليز تاريخچة زماني 240 سازه در گام نخست به اين سؤال پرداخته شد كه آيا افزودن يا كاستن سختي قسمت‌هاي زيرسازه و روسازه (به ترتيب به ميزان 1 تا 100 برابر و 0/001 تا 1 برابر) تأثيري بر توزيع شتاب اين قسمت‌ها دارد يا نه؟ نتايج تحليل سازه‌ها كه از 5 نوع پالن و در ارتفاعات 10 ،15 ،20 ،24 و 28 طبقه بودند نشان داد كه افزودن سختي روسازه مي‌تواند منجر به كاهش حدود 30 درصدي شتاب حداكثر بام (نسبت به سازه جداسازي شده بدون افزايش سختي روسازه) شود. اين در حالي است كه استفاده از جداسازي پايه در سازه هاي مورد بررسي به طور متوسط حدود 50 %شتاب بام را كم كرده است. كاهش چشمگير شتاب بام مربوط سازه‌هاي با افزايش 10 برابري سختي روسازه نسبت به سازه عادي بود. در گام بعد با آناليز پوش‌آور 15 سازه از اين مجموعه مشخص شد كه در تمام سازه‌ها (با سختي‌هاي مختلف) قسمت روسازه در حالت الاستيك خواهد ماند و هيچ يك از مفاصل تشكيل شده در اعضاء از ناحية IO رد نشده بود.