بررسي كارايي مدل N/1 در انتخاب پرتفوي

هدف: از زماني كه كار اوليه ماركويتز، مبني بر مدل سرمايه‌گذاري تك‌دوره‌اي ارائه شد، مسئله انتخاب پرتفوي در حوزه‌هاي علمي و صنعتي، به مسئله‌اي بنيادين در مديريت سرمايه‌گذاري تبديل شد. علي‌رغم مطرح‌شدن تئوري‌ها و روش‌هاي مختلف، با توجه به اينكه مدل N/1 به برآورد پارامترهاي ديگر در بهينه‌سازي بي‌نياز است و محاسبه‌هاي ساده‌اي دارد، همچنان در انتخاب پرتفوي در كانون توجه قرار مي‌گيرد. هدف از اين پژوهش بررسي كارايي مدل N/1 در انتخاب پرتفوي است. روش: در اين پژوهش هم براي انتخاب پرتفوي بهينه و هم براي سنجش عملكرد پرتفوي، از روش‌ها و مدل‌هاي مختلفي استفاده شده است كه يكي از اين روش‌ها، روش تصميم‌گيري چندمعياره ELECTRE براي رتبه‌بندي مدل‌هاي پژوهش است. روش‌هاي انتخاب پرتفوي بهينه در اين پژوهش، مدل‌هاي ‌N/1، ميانگين ـ واريانس، حداقل واريانس و همچنين، مدل تركيبي حداقل واريانس و N/1 است. براي ارزيابي عملكرد پرتفوي نيز، از معيارهايي نظير معيار شارپ، معيار ترينر، معيار موديلياني ـ موديلياني، معيار اطلاعات و معيار سورتينو استفاده شده است. يافته‌ها: به‌طور نسبي، از لحاظ معيارهاي شارپ و موديلياني ـ موديلياني، عملكرد مدل N/1؛ از لحاظ معيار ترينر، عملكرد مدل ميانگين ـ واريانس و از لحاظ معيارهاي اطلاعات و سورتينو، عملكرد مدل تركيبي حداقل واريانس و N/1 بهتر بوده است. نتيجه‌گيري: در نهايت، به‌كمك روش تصميم‏‎يري چندمعياره ELECTRE مدل‌هاي پژوهش رتبه‌بندي شدند كه نتايج آن، از  برتري مدل N/1 و مدل حداقل واريانس نسبت به مدل‌هاي ديگر حكايت مي‌كند.