الزامات حقوقي ديپلماسي فرهنگي ايران در عرصه روابط بين الملل

در رويدادهاي ساليان تازه گذشته، ديپلماسي فرهنگي در پهنه روابط بين الملل، در راستاي بهبود مناسبات و پيوندها و ارتباطات ميان كشورها مخصوصاً جوامع و دولت هاي منطقه اي جايگاه ويژه اي يافته و موجب هم گرايي ميان دولت ها و ملّت ها گرديده است. ديپلماسي فرهنگي به عنوان ابزار سياست خارجي كشورها كه هنر ترويج و گستردن فرهنگ در همه ابعاد آن را برعهده دارد، در فراهم آوردن زمينه هاي همكاري هاي مشترك، شناخت و شناساندن فرهنگ ها و دادوستد ارزش هاي فرهنگي و استوارسازي و تثبيت روابط پايدار ميان مردمان، اقوام، جوامع بومي و دولت ها تأثير بسزايي داراست. در اين مقاله كه با شيوه كتابخانه اي و تحليلي و نگاه تطبيقي، توصيفي و گردآوري گزارش ها و رخدادهاي روز انجام شده است، تلاش مي شود تا نقش ديپلماسي فرهنگي كه از گونه هاي ديپلماسي عمومي مي باشد، در منطقه و عرصه جهاني و مؤلفه ها و الزام هاي حقوقي آن با نگاه به درون كشور با رويكرد بين المللي تبيين گردد. به دنبال پاسخ به اين پرسش هستيم كه نظام جمهوري اسلامي داراي چه مقررات و ابزارهاي قانوني و حقوقي براي ديپلماسي فرهنگي پويا و فعال در روابط بين الملل و ميان كشورها و مردم است. در نهايت؛ به اين نتيجه مي رسيم كه با نگاه به اسناد قانوني بالادستي مانند قانون اساسي و نهاد كلاني هم چون شوراي عالي انقلاب فرهنگي و نيز استفاده منطقي و درست از قواعد حقوق بين الملل در ديپلماسي فرهنگي ايراني، مي توان راه تكميل دست يابي به جايگاهِ شايستهِ هدف را پوييد و نقش كليدي را بيش تر در معادلات منطقه اي و بين الملل، در راستاي توسعه پايدار و صلح و گفتگوي دوستانه ايفا نمود.