ملودي ادبيات صلح در ژئوپلتيك آشوب

هدف پژوهش حاضر پاسخ به اين پرسش است كه «ادبيات صلح به‌مثابه يك عنصر نوظهور، چگونه به كاهش سطح آشوب‎زدگي و افزايش سطح هم‌گرايي و ايجاد صلح كمك مي‎كند؟» فرض اين است كه ادبيات صلح با درنظرگرفتن صلح به‌مثابه يك چرخه و فرايند، به‌جهت نوع روايت و خوانش متفاوتي كه دارد و هم‌چنين گستره‌ي مخاطبيني كه شامل مي‎شود، با ترويج كاركرد‎هايي نظير: باور به امكان تغيير، همدلي به‌جاي تنش و نوع‌‎دوستي به‌جاي تبعيض، عوامل آشوب‎زا (اسلام‎‌هراسي) را محدود كرده و درنتيجه سطح صلح را افزايش مي‎دهد. اين پژوهش با روش توصيفيتحليلي و با استفاده از نظريه‌ي ماترياليسم فرهنگي (رويكرد تلفيقي ويليامز و سينفيلد) تحليلي از رابطه‌ي ادبيات، صلح و بازتاب مقوله‌ي آشوب‌‎زدگي در جهان اسلام و پيامدهاي آن ارائه كرده است. اين تحليل به‌لحاظ زماني به دوره‌ي پسايازده سپتامبر تعلق دارد و با بازخواني دو اثر خالد حسيني (بادبادك‌باز و هزار خورشيد تابان) نشان مي‌دهد كه چگونه مي‎توان مولفه‎‌هاي ادبيات صلح را از اين دو اثر استخراج كرد. جهان اسلام نيازمند بازخواني ميراث خود براي شكستن غيرواقع‎‌نمايي‎‌هاي موجود است. تصويرسازي آثار ادبي، ازاين‌جهت كه مخاطب بسيار گسترده‌اي دارد و از ماندگاري عميقي برخوردار است، در تقابل با مولفه‌‎هاي آشوب‌‎زا قابليت‌هاي كاربردي ويژه‌اي را داراست.