بهينه سازي تحليلي يك سيستم سرمايشي جذبي خورشيدي

از جمله كاربردهاي انرژي خورشيدي ‌مي‌توان به سرمايش جذبي در تهويه مطبوع اشاره كرد. در اين نوع سيستم‌ها به جاي كمپرسور از يك سيكل جذبي استفاده مي‌شود و حرارت مورد نياز سيستم از طريق خورشيد تامين خواهد شد. در اين تحقيق با بررسي يك سيستم جذبي، با تغيير شرايط حاكم بر سيستم، دو مسئله مختلف به گونه‌اي بررسي شده كه در يكي فشار در ناحيه كم‌فشار و در ديگري فشار در ناحيه پر‌فشار ثابت باشد. به اين ترتيب مي‌توان بهترين حالت كاركرد براي سيستم انتخابي را بررسي نمود. با توجه به شرايط حاكم بر مسئله، بهترين شرايط كاركرد براي سيستم انتخابي جذبي پيش رو دماي اواپراتور c 7 و شار حرارتي w/m2 530 بوده است. در نهايت به بهينه‌سازي برخي از پارامترهاي مهم (ضخامت پوشش روي كلكتور، فاصله بين لوله‌هاي جاذب در كلكتور، فاصله بين صفحه جاذب و پوشش شيشه‌اي، ظرفيت گرمايي ويژه سيال، ضريب انتقال حرارت هوا، ضريب انتقال حرارت سيال در كلكتور) براي تامين بار مورد نياز سيستم جذبي پرداخته شده است. با توجه به نتايج مشاهده مي‌شود كه در طراحي كلكتور براي ضخامت پوشش روي كلكتور، فاصله بين صفحه جاذب و پوشش شيشه‌اي و ضريب انتقال حرارت سيال در كلكتور حالت بهينه انتخاب شده است. اما مي توان با تغيير مقدار فاصله بين لوله‌هاي جاذب در كلكتور، ظرفيت گرمايي ويژه سيال و ضريب انتقال حرارت هوا در حدود %10 حرارت جذب شده در كلكتور را افزايش داد. همچنين خطاي نتايج حاضر براي مدل كردن كلكتور و سيستم جذبي به ترتيب در حدود %1 و %1.5 بوده است.