مفهوم و مؤلفه‌هاي دين داري خودمحور در قرآن كريم

دين هنگام دگرديسي از صورت الهي به صورت انساني متلوّن و متنوّع مي‌شود و در قالب‌هاي جديدي به نام سنخ‌هاي دين‌داري ظهور مي‌كند. اين مقاله بر آن است تا با بهره‌گيري از روش تحليل محتواي كيفي به مطالعه‌ي يكي از جلوه‌هاي دين‌داري در قرآن كريم به نام  خودمحوري، در قالب سه مؤلفه؛ عدم سيادت دين، توجيه و گزينش بپردازد. يافته‌هاي به دست آمده مؤيد آن است كه فرد دين‌دار با عملكردهايي از جمله ارجح دانستن تشخيص خود بر تشخيص مرجع‌هاي ديني، توجيه عملكردهاي خودمحورانه و برخوردهاي گزينشي و انتخابي، قسمتي از مسير دين‌داري را بدون راهنما طي مي‌كند. اين عملكرد موجب آسيب‌رساني به حيات فردي و اجتماعي دين مي‌شود. زيرا اين افراد از يك سو به خاطر عدم دركي جامع از دين، مسير دين‌داري را همراه با خطا مي‌پيمايند، و از سويي ديگر با ظهور اين درك‌هاي ناقص در فضاي عمومي اجتماع، موجوديّت و موضوعيّت كامل دين خدشه‌دار مي‌گردد و زمينه براي تحزّب و فرقه‌گرايي به وجود مي‌آيد. نتيجه اينكه دين‌داري خودمحور سيادت دين را در متن زندگي انسان به حاشيه مي‌راند و در تقابل با مبنايي‌ترين مبحث دين‌داري در قرآن كريم يعني «تسليم» قرار دارد.