وكالت در امور درماني از نگاه فقه اماميه

فاقد عنوان و چكيده لاتين

با توجه به اختيار و استقلال بيمار در تصميم گيري هاي امور درماني و حق او در اتخاذ هر تصميمي به شرط عدم ممنوعيت يا محدوديت شرعي، اين پرسش مطرح است كه آيا بيمار مي تواند براي دوراني كه فاقد هوشياري و صلاحيت و اهليت تصميم گيري است هم از قبل تصميم بگيرد؟ طي دهه هاي اخير، دانش اخلاق پزشكي با رويكردي بيمار محور و توجه به اتونومي با تدبير راهكارهاي وصيت در زمان حيات و وكالت در امور درماني، پيش از اينكه بيمار ظرفيت و اهليت تصميم گيري را از دست بدهد، خواست و اراده او را احراز و در روند تصميم گيري پزشكان لحاظ مي كند. اين مقاله با رويكردي فقهي، پس از مطالعه اجمالي راهكارهاي مطرح در اخلاق پزشكي، با تحليل ادله فقهي و آراء فقها اثبات مي كند هرچند وصيت نامه پزشكي معتبر و نافذ نيست اما بيمار مي تواند در امور درماني خود وكيل تعيين نمايد يا در قالب عقد صلح، قرارداد جديدي با توجه به ملاحظات اجتماعي و فقهي، تعريف و تنظيم نمايد و تصميم گيري درباره امور درماني خود را در زمان بيهوشي يا زماني كه فاقد اهليت تصميم گيري است، به شخص ديگري تفويض نمايد.