بررسي نقش ميانجي خودكارآيي در تأثير جهت‌گيري هدف بر قضاوت حسابرسان

فاقد عنوان و چكيده لاتين

هدف پژوهش حاضر بررسي تأثير ميانجي خودكارايي بر رابطه ميان جهت‌گيري هدف و قضاوت حسابرسان مي­ باشد. براي جمع‌آوري داده‌ها با توجه به موضوع پژوهش از روش پيمايشي بهره برده شده است، به اين ترتيب كه پرسش‌نامه ­هاي استاندارد و محقق ­ساخته ميان حسابرسان رده‌‌هاي مختلف شاغل در موسسات حسابرسي عضو جامعه حسابداران رسمي و سازمان حسابرسي توزيع گرديده است. در اين راستا، تعداد 250 پرسش‌نامه توزيع شد و از اين ميان 202 پرسش‌نامه قابل اتكا دريافت و تجزيه و تحليل گرديد. در اين پژوهش براي نمونه‌گيري از روش نمونه در دسترس استفاده شده است. بازه زماني پژوهش نيز سال 1397 بوده و به منظور آزمون فرضيه­ها از روش مدل­يابي معادلات ساختاري و براي تجزيه و تحليل داده ­ها و انجام آزمون­ هاي آماري از نرم‌افزار اموس نسخه 2/1 استفاده شده است. يافته­ هاي پژوهش حاكي از تأثير مثبت جهت‌گيري هدف بر مبناي رويكردهاي يادگيري و عملكردي و تأثير منفي جهت‌گيري هدف بر مبناي رويكرد اجتنابي بر قضاوت حسابرسان مي‌باشد. هم‌چنين طبق نتايج به دست آمده، خودكارآيي تنها در رابطه ميان بعد يادگيري جهت ­گيري هدف و عملكرد قضاوت حسابرسان مي­ تواند نقش ميانجي ايفا كند.