بررسي غيبت رسانه اي بينافردي با استفاده از نظريه‌هاي ادب و بي ادبي در نظرات كاربران ايراني اينستاگرام: مطالعۀ موردي دربارۀ 20 بازيگر مشهور زن و مرد ايراني

An Investigation into Iranian Instagrammers' Media Gossip Language Based on (Im)politeness Theories: A Case Study of 20 Famous Iranian Actors and Actresses

پژوهش حاضر با هدف بررسي غيبت رسانه اي بينافردي به دنبال يافتن پاسخي براي اين پرسش است كه چنين بافتي، زمينه را براي استفادۀ بيشتر از راهبردهاي ادب فراهم ميكند يا راهبردهاي بيادبي. چهارچوبهاي نظري ادب و بيادبي مورد استفاده در اين مقاله، به ترتيب به براون و لوينسون (1987) و كالپپر (1996) تعلق دارند. دادهها متشكل از 3078 پارهگفتار مشتمل بر 50230 واژه هستند كه در مورد ده بازيگر مرد و ده بازيگر زن مشهور ايراني بيان شده‌اند. يافته‌هاي اين مطالعه حاكي از آن است كه درحالي كه 2820 پاره‌گفتار نشاندهندۀ راهبردهاي بيادبي هستند، تنها 258 پاره‌گفتار راهبردهاي ادب را در برميگيرند. همچنين تحليل آماري حاكي از آن است كه از ميان راهبردهاي بيادبي، بي‌ادبي سلبي با 60 درصد، و از بين راهبردهاي ادب، بي‌ادبي ايجابي با 77 درصد بيشترين راهبردهاي مورد استفاده هستند.

This study deals with interpersonal media gossips in order to discover which of the two strategies, namely, politeness and impoliteness are more frequent in the context of the present study. Brown and Levinson's (1996) Politeness and Culpeper's (1996) impoliteness were used as theoretical frameworks. The data were composed of 3078 utterances containing 50230 words, talking about 10 male and 10 female famous Iranian actors. The findings showed that 2820 utterances represented impoliteness strategies while only 258 utterances contained politeness strategies. Results of statistical analyses revealed that negative strategy (60%) is the most frequently used impoliteness strategies, and positive strategy (77%) is the more frequently used politeness strategies.