ايجاد بانك ژن و تعيين فاصله ژنتيكي ميگوهاي بومي خليج فارس و درياي عمان

وضعيت بحراني زيستگاه و هم ­چنين آلودگي ­هاي نفتي حاصل از آب توازن نفتكش ­ها و هم­ چنين پساب مزارع پرورش ميگو هم اينك موجب سرعت افول و انقراض ارگانيسم­ هاي زنده شده و گونه­ هاي مهم و اقتصادي منطقه را در خطر انقراض قرار داده است. از اين ­رو ايجاد بانك ­هاي ژنومي از موجودات زنده در راستاي نگه ­داري نسخه­ هايي از ژنوم ذخاير ارزشمند ژنتيكي از آبزيان مهم مي­ باشد. در اين مطالعه به امكان ايجاد بانك ژن و شناسايي ژنتيكي 4 گونه مهم از ميگوهاي منطقه خليج فارس (P.semisulcatus ،P.indicus ،P.merguiensis و P. monodon) پرداخته شد. نمونه­ برداري از مناطق بوشهر، جاسـك، گواتر و هرمز كه مهم ­ترين زيـستگاه­ هاي گونه ­هاي مورد مطالعه مي‌ باشد به ­روش ترال كف در مهر ماه سال 96 انجام گرفت. استخراج DNA كل با استفاده از روش فنل – كلروفورم انجام گرديد. پس از توالي ­يابي ژن 16 SrRNA ميزان فاصله ژنتيكي بين توالي­ هاي به ­دست آمده سنجيده شد. نتايج نشان داد توالي­ هايي از دو مورفوتايپ از گونه ببري سبز متعلق به مناطق بوشهر و هرمزگان داراي اختلاف ژنتيكي قابل ملاحظه­ اي در حدود 0/03 درصد بودند. اين ميزان اختلاف تمايز اين دو مورفوتايپ را در كلادهاي مورد بررسي تاييد نمود. بيش ­ترين فاصله ژنتيكي در ميان گونه­ هاي خانواده پناييده بين گونه ­هاي P. merguiensis و P. monodon به ­ميزان 12 درصد و كم­ ترين فاصله ژنتيكي بين گونه­ هاي P. indicus و P. monodon به­ ميزان 10 درصد ثبت گرديد.

no abstract