بازخوانش معماري صخره اي كندوان و مقايسه آن با محوطه گورمه

معماري صخره اي بعنوان يك مجموعه مدون تاريخي مي باشد كه از ديدگاه هنر معماري و باستان شناسي داراي اهميت بسزايي است. اين معماري سابقه اي بس طولاني در تحوالت فرهنگي هنري انسان دارد كه حاصل تلاش او در جهت ساخت و ساز فضاهاي معماري است. همان گونه كه مي دانيم معماري صخرهاي محصول مبارزه انسان با صخره هاي طبيعي و نتيجه فعاليت دست بشر مي باشد. در ضمن اين نوع فضاهاي معماري ارتباط مستقيم وقوي بين انسان و طبيعت را مشخص مي كند كه بيانگر شرايط محيطي، اقتصادي و اجتماعي و از همه مهمتر شرايط زيست بوم اقليمي و استحفاظي است كه عملكرد اين مولفه ها، تاثير و تاثرات زيادي در ايجاد اين گونه معماري داشته و اين عوامل جزو فاكتورهاي مهم و موثر در شكل گيري معماري صخره اي بوده است. براين اساس تحقيق پيشرو به شيوه تحليلي و توصيفي در كنار مطالعات كتابخانه اي صورت گرفته و تمام اسناد و متون اي كه در اين زمينه وجود دارد پيرامون موضوع پژوهش مورد استفاده قرار گرفته است. معماري صخرهاي علاوه بر جنبه هاي فرهنگي، هنري، طبيعي و زمين شناختي منطقه نقش مهمي در شكلگيري اين نوع فضاها دارد. هدف از اين مقاله، بازخوانش معماري صخره اي كندوان در ايران و مقايسه آن با معماري صخرهاي گورمه در تركيه است. در همين راستا ويژگي ها و فرم كالبدي معماري صخرهاي، و داليل استقرار از ديدگاه باستان شناسي و معماري در اين محوطه ها مورد واكاوي قرار مي گيرد.