طراحي و تبيين الگوي بانكداري اجتماعي در ايران: شناسايي پيشايندها و پيامدها

بانكداري اجتماعي، رويكرد جديدي از بانكداري است كه همه بانكداران و مجموعه‌هاي اقتصادي را براي تصميم­گيري راهنمايي مي­كند و هدف­ هاي اقتصادي و اجتماعي را باهم مرتبط مي­ سازد. مقاله حاضر به دنبال شناسايي پيشايندها و پيامدهاي الگوي بانكداري اجتماعي در ايران است. ازاين‌رو، پژوهش داراي جهت­ گيري­ هاي بنيادين و كاربردي است. رويكرد فلسفي اين پژوهش استقرايي- قياسي است و استراتژي آن تركيبي از رويكردهاي كيفي و كمي است كه با طرح شيوه ­هاي تركيبي اكتشافي انجام مي­شود. جامعه آماري شامل خبرگان دانشگاهي و مديران ارشد بانكي كشور است. به همين منظور، بانك­هايي كه در اين زمينه فعال بودند براي بررسي انتخاب شدند و با استفاده از روش نمونه­ گيري نظري (گلوله برفي)، به‌مرور با 11 نفر مصاحبه‌هاي عميق صورت گرفت. نتايج حاصل از اين پژوهش نشان داد كه مقوله ­هايي مانند ارزش­مداري، فرهنگ، نياز به حكمراني خوب و زيرساخت­ ها پيشايندهاي بانكداري اجتماعي هستند. مقوله‌هاي مسئوليت اجتماعي، سرمايه اجتماعي، كارآفريني اجتماعي، معنابخشي، سرمايه­ گذاري در بخش سلامت اقتصاد، قرض ­الحسنه، تأمين مالي خرد و هم‌راستايي با توليد ملي، ابعاد بانكداري اجتماعي هستند و درنهايت، مقوله­ هاي بهبود برند سازماني، خلق ارزش براي مشتريان، پيامدهاي اجتماعي، بهبود مسائل فرهنگي، پيامدهاي اقتصادي و پيامدهاي جهاني از پيامدهاي بانكداري اجتماعي هستند. در بخش كمي نيز الگوي استخراجي با رويكرد مدل‌سازي معادلات ساختاري مورد آزمون قرار گرفتند.

no abstract