ارزيابي سطوح توسعه يافتگي شهرستان هاي استان همدان با استفاده از مدل‌هاي كمي

Evaluation of development Level in townships of Hamedan province by using of Quantitative Models

از پيش نيازهاي برنامه‌ريزي منطقه‌اي سطح‌بندي نواحي مختلف جغرافيايي براساس برخورداري از شاخص‌هاي مختلف توسعه جهت شناسايي وضعيت توسعه يافتگي مناطق نسبت به همديگر است. روش پژوهش از نوع كمي- تحليلي و شاخص‌هاي بررسي شده 44 مورد بوده است. در پژوهش حاضر سعي شده است كه با استفاده از تكنيك-هاي تحليل عاملي، تحليل خوشه‌اي و مدل مك گراناهان به بررسي نماگرهاي توسعه در شهرستان‌هاي استان همدان پرداخته شود. نتيجه حاصل از به كارگيري تكنيك تحليل عاملي تقليل 44 شاخص پژوهش به پنج عامل نهايي است. با توجه به امتيازهاي استخراج شده نتيجة حاصل از به كارگيري تكنيك تحليل خوشه‌اي‌گروه‌بندي شهرستان‌هاي استان همدان به چهار گروه همگن بوده است. با توجه به شاخص تركيبي محاسبه شده به رتبه‌بندي شهرستان‌هاي استان همدان در چهار سطح بسيار برخوردار: همدان؛ سطح برخوردار: ملاير؛ سطح تا حدودي برخوردار: نهاوند؛ سطح محروم: شهرستان‌هاي كبودرآهنگ، رزن، تويسركان، بهار و اسدآباد مبادرت شده است. سطح بندي انجام شده نشان مي‌دهد كه شاخص‌هاي مورد بررسي در استان همدان حكايت از نابرابري فضايي دارد، وجود پنج شهرستان در سطح محروم حكايت از اين عدم تعادل دارد.