روي‌آورد معرفت‌شناسانه به مسئله خدا در انديشه علامه حلي

روي‌آورد معرفت‌شناسانۀ خدا به بررسي امكان شناخت خدا و ابزار و راه‌هاي تبيين شناخت او مي‌پردازد. در اعصار مختلف كلام اسلامي، متكلمان مختلف بنابر مباني شناختي و ميزان بهره‌گيري آنها از عقل و نقل، و نيز فلسفه يا متون ديني اين مسئله را تبيين كردند. علامه حلي متكلمي از مدرسه «حله» با مشي مشايي، متأثر از مباني فلسفي مشائيان و كلام خواجه نصير است. بررسي شناخت خدا و صفاتش باتوجه به نگاه كلامي و بهره او از فلسفه و منطق مسئله اين نوشتار است. علامه حلي در شناخت خدا و صفاتش چگونه عمل كرده است؟ بهره او از فلسفه و كلام، و به‌تبع آن از عقل و نقل در اين شناخت چيست؟ چگونه بين توقيفي بودن صفات خدا و اثبات عقلي صفات پيوند برقرار مي‌كند؟ براي بررسي اين مسئله و پاسخ به پرسش‌ها ابتدا «امكان شناخت خدا» و «راه‌هاي شناخت او» را بررسي نموده؛ سپس راه‌هاي شناخت صفات خدا را نيز تبيين مي‌كنيم. علامه حلي به «وجوب شناخت خدا» قائل است و اين «وجوب» را با دلايل عقلي و نقلي تبيين كرده و در بررسي صفات نيز باوجود قبولِ توقيفي بودن در انتخاب صفات، در تبيين صفات با مباني فلسفي و استدلال عقلي و منطقي، نگاهي برون‌ديني آميخته با درون‌ديني دارد.

no abstract