زيبايي شناسي دعاي جوشن كبير

آنچه از اهل بيت وحي با شيوۀ بياني آنان به يادگار مانده، پس از قرآن، شيواترين، رساترين و زيباترين كلام شمرده مي‌شود. در اين ميان ادعيۀ جايگاهي بلند دارد و عالي‌ترين معارف در قالب زيباترين عبارت‌ها با نظمي آراسته و استوار تجسم يافته است. دعاي جوشن در ميان متون مذهبي نمونه اي فاخر از ادب ديني است كه چگونگي ارتباط با خدا و خواندن او را به ما مي آموزد و بلنداي معارف ديني را در قلۀ زيبايي به تصوير كشيده است. در اين مقاله در پي پاسخ به اين پرسش هستيم كه دعاي جوشن كبير داري چه سطحِ ادبي و زيبايي‌شناختي است و اصالت آن چه مقدار است و با روش توصيفي تحليلي به بررسي زيبايي‌هاي بديعي در دعاي جوشن، در محورهاي تكرار، جناس، سجع، توازن، مراعات نظير، تضاد و ترتيب پرداخته ايم و اين نتيجه حاصل شد كه دعاي جوشن كبير از نظر ادبي برون ساختي زيبا و درون ساختي استوار دارد و صفات الهي سامان يافته در آن، از جهات آوايي و معنايي كاملاً با يكديگر انسجام دارند. اين ادب والا مؤيدي بر اصالت اين دعا و صدور آن از منبع وحي است و ارتباط نزديكي با قرآن دارد. حديث، دعاي جوشن كبير، زيبايي شناسي، آرايه هاي ادبي