نقش واسطه اي سلامت معنوي و استحكام من در رابطه بين كمال‌گرايي معنوي/مذهبي و سلامت رواني

هدف اول پژوهش حاضر بررسي رابطۀ كمال‌گرايي معنوي/ مذهبي با شاخص هاي سلامت رواني شامل آسايش روان‌شناختي و درماندگي روان‌شناختي بود. در پاسخ به اين سؤال كه چه متغيرهايي ممكن است در رابطۀ بين كمال گرايي معنوي/ مذهبي و سلامت رواني نقش واسطه‌اي داشته باشند، هدف دوم پژوهش تعيين شد: بررسي نقش واسطه‌اي سلامت معنوي و استحكام من در رابطۀ بين كمال گرايي معنوي/ مذهبي و سلامت رواني. 264 داوطلب (122 پسر، 142 دختر) از دانشجويان دانشگاه هاي شهر تهران در اين پژوهش شركت كردند. از شركت‌كنندگان خواسته شد مقياس كمال گرايي معنوي/ مذهبي، مقياس آسايش معنوي، مقياس استحكام من و مقياس سلامت رواني را تكميل كنند. نتايج پژوهش نشان دادكه كمال گرايي معنوي/ مذهبي با آسايش روان‌شناختي، آسايش معنوي، آسايش وجودي و استحكام من رابطۀ مثبت معنادار و با درماندگي روان‌شناختي رابطۀ منفي معنادار داشت. بين شاخص‌هاي سلامت معنوي و استحكام من با آسايش روان‌شناختي و درماندگي روان‌شناختي به ترتيب رابطۀ مثبت و منفي معنادار وجود داشت. نتايج تحليل مسير نشان داد كه آسايش مذهبي، آسايش وجودي و استحكام من در رابطۀ بين كمال‌گرايي معنوي/ مذهبي و شاخص هاي سلامت رواني نقش واسطه‌اي دارند. براساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان كمال گرايي معنوي/ مذهبي را يكي از تعيين‌كننده‌هاي سلامت‌‌ رواني دانست. رابطۀ مثبت بين كمال گرايي معنوي/ مذهبي با شاخص هاي سلامت معنوي و استحكام من، اين نقش تعيين‌كننده را بيشتر تقويت مي كند. يافته هاي پژوهش با تأييد روابط بين كمال گرايي معنوي/ مذهبي با شاخص هاي سلامت رواني، سلامت معنوي و استحكام من؛ وجود بعد جديدي از كمال‌گرايي، يعني كمال گرايي معنوي/ مذهبي، را متمايز از ابعاد كمال گرايي نامعنوي/ نامذهبي تأييد مي‌كنند.