شناسايي و اولويت‌بندي آسيب‌هاي اجتماعي با ارائه مدل مفهومي پيشگيري1

پژوهش حاضر با هدف شناسايي و اولويت‎‌بندي آسيب‎‌هاي اجتماعي با ارائۀ مدل مفهومي پيشگيري انجام گرفت. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع هم‎‌بستگي و از نوع تحليل عاملي ـ تأييدي بود. جامعۀ آماري پژوهش را تمام شهروندان شهر خرم‎‌آباد با مدرك تحصيلي كارشناسي ارشد و بالاتر در سال 1398 تشكيل مي‎‌داد كه با روش نمونه‎‌گيري در دسترس تعداد 200 نفر انتخاب شدند. به‎‌منظور گردآوري داده‎‌ها از پرسش‎‌نامۀ گزارش شخصي محقق‎‌ساخته استفاده شد كه داراي روايي محتوايي و پايايي قابل‎‌قبولي بود. در‎‌نهايت، داده‎‌هاي گردآوري‎‌شده با استفاده از آزمون آماري تحليل عاملي ـ تأييدي تحليل شد. يافته‎‌ها نشان داد كه مدل موردنظر داراي برازش مطلوب و قابل‎‌قبولي است، آسيب‎‌هاي اجتماعي شناسايي‎‌شده در شهر خرم‎‌آباد عبارت بودند از بيكاري، فقر اقتصادي، بي‎‌تفاوتي اجتماعي، فقدان قانون و قانون‎‌گريزي، اعتياد، ناهنجاري‎‌هاي جنسي، حاشيه‎‌نشيني، بحران هويتي، فقر فرهنگي، طلاق، كودكان كار، نابرابري‎‌هاي اجتماعي، سرقت، بزهكاري نوجوانان و طايفه‎‌گرايي كه در اين ميان، سه مؤلفه‌ بيكاري، حاشيه‎‌نشيني و طلاق به‎‌دليل بار عاملي ضعيف از مدل حذف شدند. اولويت اين آسيب‎‌ها به‎‌ترتيب برابر بود با: بيكاري، ناهنجاري‎‌هاي جنسي، فقدان قانون و قانون‎‌گريزي، نابرابري اجتماعي، بحران هويتي، طايفه‎‌گرايي، سرقت، بي‎‌تفاوتي اجتماعي، فقر اقتصادي، فقر فرهنگي و بزهكاري. از سوي ديگر، نتايج نشان داد كه از بين همۀ عوامل، اعتياد با بار عاملي 89 درصد قوي‎‌ترين آسيب اجتماعي و بزهكاري با بار عاملي 23 درصد ضعيف‎‌ترين آسيب اجتماعي در شهر خرم‎‌آباد شناسايي شدند. شناسايي و اولويت‎‌بندي آسيب‎‌هاي اجتماعي به‎‌منظور پيشگيري و مبارزه با آسيب‎‌هاي اجتماعي داراي اهميت بسزايي است.