تبيين نسبي‌گرايي اخلاقي ليزا و راهنماي آن در مقايسه با اطلاق گرايي در حكمت متعاليه

«فلسفه براي كودكان» از برنامه‌هاي آموزشي جديد در جهت بهبود روند فلسفه‌ورزي و تفكر در كودكان است. اين برنامه با وجود ظرفيت‌هاي خوب براي ايجاد فضاي تفكر و خلاقيت‌، داراي مباني‌اي ناهمخوان با مباني فلسفي بومي ايران مي‌باشد. به اين منظور، ضروري است مباني فلسفي برنامه مورد بررسي و مداقه قرار گيرد. اين مقاله به دليل اهميت ويژه اخلاق و تربيت اخلاقي، كه يكي از اهداف اين برنامه است و با ابزار داستان به كودك منتقل مي‌شود، به بررسي مبناي نسبي‌گرايي اخلاقي داستان ليزا و راهنماي آن (محتواي تربيت اخلاقي برنامه ليپمن) و مقايسه آن با منظر حكمت متعاليه مي‌پردازد. بررسي محتوا با روش توصيفي ـ تحليلي نشان مي‌دهد علي‌رغم اينكه ليپمن نسبي‌گرايي را رد مي‌كند، نفي خير مطلق، شخصي و زمينه‌مند بودن تفكر و ارزش‌ها شواهدي بر نسبي‌گرايي اخلاقي اين محتواست و اين محتوا به علت ماندن در تنگناي نظريه قراردادگرايي و نداشتن ملاك و اصول ثابت دچار نسبي‌گرايي و توابع آن است.در مقابل، حكمت متعاليه با مطلق دانستن گزاره‌هاي اخلاقي، نگاه وجودي و فضيلت‌مدارانه به اخلاق مصون از گزند نسبي‌گرايي است. ازاين‌رو داراي مباني ارزش شناختي مناسب‌تري در شكل‌دهي يك برنامه منسجم تربيت اخلاقي است.