اثربخشي آموزش رايانه‌اي مهارت‌هاي ديداري- حركتي بر مهارت‌هاي ديداري- حركتي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي

مقدمه: يكي از اختلال ‌هاي شايع در دوران كودكي اختلال نقص توجه/ بيش ‌فعالي است. يك زير مجموعه مهم از اين كودكان با مشكلات حركتي از جمله مهارت ‌هاي حركتي و هماهنگي ‌هاي حركتي روبه‌ رو مي‌ شوند. هدف: پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش رايانه‌ اي مهارت ‌هاي ديداري-حركتي بر مهارت ‌هاي ديد‌اري حركتي كودكان با اختلال نقص توجه/ بيش‌ فعالي انجام شد. روش‌: پژوهش حاضر آزمايشي با طرح پيش‌ آزمون-پس‌ آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش كليه دانش‌آموزان پسر با اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي بود كه در سال تحصيلي ۹۹-۱۳۹۸ در مقطع ابتدايي شهر مشهد مشغول به تحصيل بودند. با استفاده از مقياس درجه ‌بندي كانرز فرم معلم ۳۰ نفر به صورت تصادفي (۱۵ نفر گروه آزمايش و ۱۵ نفر گروه كنترل) جايگزين شدند. ابزارها شامل بازي رايانه‌ اي پژوهشگر ساخته رايا پويا با الگوبرداري از نرم‌افزار بسته آموزشي شناختي (Cog Pack)، مقياس درجه‌ بندي كانرز فرم معلم (۱۹۶۹) و آزمون مهارت ‌هاي ديداري-حركتي، ويراست سوم (TVMS-۳) بود. داده‌ ها به شيوه تحليل كوواريانس تك متغيره و در محيط نرم‌ افزار SPSS نسخه ۲۳ تحليل شد. يافته‌ها: يافته‌ هاي پژوهش بيانگر آن بود كه آموزش رايانه‌ اي مهارت ‌هاي ديداري-حركتي در بهبود مهارت ‌هاي ديداري-حركتي (۰/۰۱ P) كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بيش‌فعالي مؤثر بوده و ۳۵/۴ درصد تفاوت ‌ها در نمرات پس‌ آزمون مهارت ‌هاي ديداري-حركتي مربوط به آموزش رايانه ‌اي مهارت ‌هاي ديداري-حركتي است (۰/۰۱ P). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌ هاي پژوهش به نظر مي ‌رسد آموزش رايانه‌ اي مهارت ‌هاي ديداري-حركتي يك روش درماني كارآمد است كه باعث بهبود عملكرد مهارت ‌هاي ديداري-حركتي مي ‌شود.