نقش و جايگاه دانشگاه در ترويج فرهنگ صلح

وابستگي متقابل ناشي از جهاني شدن و بحران‌هاي مشترك، همكاري انديشمندان در رشته‍ هاي علمي مختلف را به منظور مواجهه با مسائل پيشِ رو، اجتناب‌ناپذير كرده است. آنچه بديهي است، سنگ بناي اوليه تعاملات افراد و مديريت شرايط پيچيده كنوني، نيازمند ايجاد فضايي مبتني بر دوستي و آرامش است. از اينروست كه در دهه‌هاي اخير، شكل‌دهي و ترويج فرهنگ صلح، به دغدغه پژوهشگران تبديل شده است. اعتقاد بر اين است صلح ضمن به ارمغان آوردن آرامش، ثبات و امنيت، به تحقق توسعه پايدار ياري مي‌‌رساند. صلح به‌عنوان موضوعي ميان‍رشته‌اي، در شاخه‌هاي مختلف علم معنا مي‌‌يابد و بنابراين هريك از دريچه خاصي، اهميت و نحوه ترويج آن را مورد مطالعه قرار داده ‍اند. در اين مقاله، دانش و آگاهي به‌عنوان مفهوم محوري در شكل‌گيري بينش، نگرش و رفتار صلح‍آميز تلقي شده و در اين راستا نقش دانشگاه ـ به‌عنوان عالي‌ترين نهاد آموزشي بعد از دوران متوسطه ـ در ترويج فرهنگ صلح مورد بررسي قرار گرفته است. در قالب روش كيفي و مصاحبه‌نيمه ‍ساختاريافته با صاحب‌نظران حوزه صلح و آموزش، و در راستاي پاسخ‌گويي به اين سؤال كه چگونه دانشگاه‌ها مي‌‌توانند در ترويج فرهنگ صلح نقش‌آفرين باشند؟ اين فرضيه مورد آزمون قرار گرفت: «دانشگاه در چارچوب كاركردهاي آموزشي، پژوهشي و خدمات اجتماعي و همچنين نقش‌آفريني در نهاد ديپلماسي مي‌‌تواند به ترويج فرهنگ صلح ياري رساند». با توجه به يافته‌هاي حاصل از مطالعات نظري و بررسي‍هاي ميداني، الگوي دانشگاه پايدار به عنوان الگوي مطلوب دانشگاه فعال در مسير صلح معرفي شده است؛ دانشگاهي كه پايداري در ساختار آموزشي، پژوهشي و خدماتي‌اش نهادينه شده باشد.