نقدي بر ماهيت معرفتي كلام سلفي

سلفي گري به مثابه يك مكتب اعتقادي و كلامي ريشه در جهت گيري اصحاب حديث و دعوت احمد بن حنبل دارد و در دو سده اخير نيز به صورت خاص بر باورهاي ابن تيميه تكيه داشته، ارائه افكار او به عنوان محور اصلي انديشه سلفي، اقبال و ادبار متعددي را در پي داشته است. مساله تحقيق پيش رو آن است كه با نگاه بيروني و درجه دو به »كلام سلفي « مي توان به مثابه يك منتقد، از هويت معرفتي كلام سلفي ياد كرده، و بر محور يك ساختار منطقي، مباني و مسائل اين مكتب فكري را نقد كرد . روش تحقيق و گردآوري مطالب،كتابخانه اي و اسنادي است و بررسي مباني معرفتي، نقد هرمنوتيكي، تبيين كاستي ها در مطالعات علوم انساني و علم ديني در مكتب سلفي، تضاد سلفي گري با اصول سلف و لزوم دروني سازي نقد كلام سلفي از اهم يافته هاي تحقيق است.