نظام ‎سازي در فقه سياسي شيعه: رويكردها و توانمندي‎ ها

نظام‎سازي در فقه، يكي از پرسش‎هاي نوشوندۀ جدي است كه در چند دهۀ گذشته به‎ويژه پس از انقلاب اسلامي، مورد توجه بوده و موافقان و مخالفان بسياري را برانگيخته است. نظام‎سازي تكاپويي روشمند، متكي بر مباني ارزشي و هنجاري و با بهره‎گيري از منابع عقلي و نقلي براي ساخت و ايجاد مجموعه‎اي از‎ عناصر نرم‎افزاري و انديشه‎اي به‎هم‎پيوسته است كه فرايند اعمال قدرت را در جامعه قانونمند مي‎كند. در نظام‎‎سازي، با رجوع به منابع هر انديشه، به بحث از مباني، اصول،‎ اهداف، احكام، اخلاق و ساختار توجه مي‎شود. اين مقاله تلاش دارد رويكردها و توانمندي‎هاي فقه سياسي شيعه در نظام‎سازي را پيگيري كند و در فرضيه بر اين امر تأكيد دارد كه با گذر از رويكرد فردي، فقه سياسي در رويكرد حداكثري نظام‎پردازانه داراي توانمندي‎هايي مانند روش اجتهاد، احكام و آموزه‎هاي ادارۀ نظام سياسي در فقه و اصول عقليعقلايي است كه فقيه را در كشف مقاصد نظام سياسي و بهره‎گيري از تجربۀ بشري بر مدار آموزه‎هاي دين راهبري مي‎كند. اين مهم با روش توصيفي-تحليلي انجام شده است.