كاربرد مدل ارتقاء سلامت پندر در ارزيابي كيفيت زندگي زنان سنين باروري شهرهاي استان سيستان و بلوچستان

اين مطالعه به‌صورت توصيفي تحليلي با هدف مطالعه تعيين‌كننده‌هاي اجتماعي جمعيتي كيفيت زندگي زنان 49-15 ساله شهرهاي استان سيستان و بلوچستان براساس الگوي ارتقاء سلامت پندر و با حجم نمونه 800 نفر انجام شد. روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي و ابزار مورد استفاده پرسشنامه بود. تجزيه و تحليل داده با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي، ضريب همبستگي پيرسون، آزمون تي مستقل، آناليز واريانس و رگرسيون خطي چندگانه انجام شد. نتايج تحليل مدل‌هاي رگرسيوني نشان داد خودكارآمدي درك شده داراي بيشترين قدرت پيش‌بيني‌كنندگي متغير كيفيت زندگي بود (0.288=Beta). بعد از آن به‌ترتيب: عامل موانع درك شده، سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت، سن، تعداد فرزندان و عواطف درك شده، پيش‌بيني‌كننده كيفيت زندگي زنان مورد مطالعه بودند و در مجموع اين شش متغير 32.8 درصد تغييرات كيفيت زندگي زنان را پيش‌بيني مي‌كردند. با توجه به نتايج مطالعه حاضر مي‌توان نتيجه گرفت كه سازه‌هاي الگوي ارتقاء سلامت پندر از جمله خودكارآمدي درك شده و موانع درك شده و همچنين سبك زندگي ارتقاء دهنده سلامت جهت پيش‌گويي كيفيت زندگي زنان مناسب‌اند.