بررسي تعارض سند 2030 در مواجهه با حديث علوّ

يكي از الزامات الحاق به كنوانسيون‌ها و اسناد بين‌المللي در جمهوري اسلامي ايران، موافقت محتواي آن با اسناد بالادستي نظام اسلامي به‌ويژه شرع و قانون اساسي مي‌باشد. يكي از اسناد چالش‌برانگيز و محل مناقشه در ساليان اخير، سند 2030 آموزش يونسكو و سند پشتيبان آن، يعني سند توسعه پايدار 2030 مجمع عمومي ملل متحد است. بر اساس ديدگاه مخالفان پذيرش سند 2030، اين سند بر مبناي انگاره‌هاي ليبراليستي و فردگرايي، سياست‌هاي‌آموزشي فرهنگي خود را به كشورهاي جهان تحميل مي‌نمايد. ازاين‌رو، هدف مقاله پيش‌رو بررسي امكان تصويب سند 2030 از جنبه تقنيني و سياستگذاري در برخورد با حديث علو و برتري اسلام مي‌باشد. نتايج اين پژوهش حاكي از اين است كه طبق حديث شريف «الاسلام يعلو ولا يعلى عليه»، هرگونه پذيرش و التزام به اسناد و پروتكل‌هاي بين‌المللي بايد به نحوي باشد كه منجر به سلطه غيرمسلمانان بر ساختار فرهنگي، اجتماعي، سياسي و اقتصادي جامعه اسلامي نگردد. در اين بين، پذيرش سند 2030خسارات جبران‌ناپذيري بر منابع فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي كشور جمهوري اسلامي ايران به همراه دارد و راه را بر تسلط بيگانگان هموار مي‌سازد، بنابراين پذيرش سند 2030 در تنافي مطلق با ‌آموزه‌هاي فقهي به ‌ويژه حديث شريف علو مي‌باشد.