اثربخشي روايت درماني بر خودكارآمدي ادراكشده دانشآم وزان دختر مبتلا به چاقي

زﻣﯿﻨﻪ و ﻫﺪف: درﺻﻮرت ﻋﺪم ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻼت داﻧﺶآﻣﻮزان ﻫﻤﭽﻮن ﭼﺎﻗﯽ، ﻣﯽﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻌﻀﻼت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و روانﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ﻧﻈﯿﺮ ﻓﺮار از ﻣﺪرﺳﻪ و ﺗﺮك ﺗﺤﺼﯿﻞ ﺑﺎﺷﯿﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻋﻮاﻣﻞ ﺑﻪﻃﻮر ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ و ﻏﯿﺮﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻫﺎي ﻣﺎدي و اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﺑﺮ دوش ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ و ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﯽﮔﺬارد. ﻫﺪف ﭘﮋوﻫﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﺗﻌﯿﯿﻦ اﺛﺮﺑﺨﺸﯽ رواﯾﺖدرﻣﺎﻧﯽ ﺑﺮ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ادراكﺷﺪه داﻧﺶآﻣﻮزان دﺧﺘﺮ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﭼﺎﻗﯽ ﺑﻮد. ﻣﻮاد و روش ﻫﺎ: روش ﭘﮋوﻫﺶ، ﻧﯿﻤﻪ ﺗﺠﺮﺑﯽ ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﯿﺶآزﻣﻮن- ﭘﺲآزﻣﻮن و ﭘﯿﮕﺮي ﺑﺎ ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل ﺑﻮد. ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري ﭘﮋوﻫﺶ را داﻧﺶ آﻣﻮزان دﺧﺘﺮ ﭼﺎق دوره ﻣﺘﻮﺳﻄﻪ اول ﻣﺪارس ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن ﺟﻠﻔﺎ در ﺳﺎل ﺗﺤﺼﯿﻠﯽ 99- 1398 ﺗﺸﮑﯿﻞ دادﻧﺪ. 30 ﻧﻔﺮ ﭘﺲ از رﻋﺎﯾﺖ ﻣﻼكﻫﺎي ورود و ﺧﺮوج ﺑﻪ ﭘﮋوﻫﺶ، ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﻧﻤﻮﻧﻪﮔﯿﺮي در دﺳﺘﺮس اﻧﺘﺨﺎب، و ﺑﻪﺻﻮرت ﺗﺼﺎدﻓﯽ در دو ﮔﺮوه ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. اﻋﻀﺎي ﮔﺮوه آزﻣﺎﯾﺶ درﻣﺎن ﻣﺨﺘﺺ ﮔﺮوه ﺧﻮد را در 8 ﺟﻠﺴﻪ 1/5 ﺳﺎﻋﺘﻪ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﺮدﻧﺪ؛ اﻣﺎ اﻋﻀﺎي ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل ﻫﯿﭻ درﻣﺎﻧﯽ را درﯾﺎﻓﺖ ﻧﮑﺮدﻧﺪ. اﺑﺰار اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ﺷﺮر ﺑﻮد. ﺗﺠﺰﯾﻪ و ﺗﺤﻠﯿﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ از ﻃﺮﯾﻖ آزﻣﻮن ﺗﺤﻠﯿﻞ وارﯾﺎﻧﺲ آﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ اﻧﺪازهﮔﯿﺮي ﻣﮑﺮر و ﺑﺎ ﮐﻤﮏ ﻧﺮماﻓﺰار آﻣﺎري 24-SPSS اﻧﺠﺎم ﮔﺮﻓﺖ. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎ: ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﺘﻐﯿﺮ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ادراكﺷﺪه ﮔﺮوه آزﻣﺎﯾﺶ در ﭘﯿﺶآزﻣﻮن )48/93(؛ و ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﺘﻐﯿﺮ ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ادراكﺷﺪه ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل )49/20( ﺑﻮد. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن داد ﮐﻪ در ﭘﺲآزﻣﻮن، ﻧﻤﺮه ﺧﻮدﮐﺎرآﻣﺪي ادراكﺷﺪه ﮔﺮوه آزﻣﺎﯾﺶ )56/33( ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل )49/27( ﺑﯿﺶﺗﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ )0/001