هرموز كهنه، بندري به درازناي تاريخ

كرانه و پسكرانههاي خليج فارس و درياي مكران جزء كهنترين خاستگاههاي تمدن بشري است. يافتههاي باستانشناسي در ميانرودان )عراق امروزي(، دشت سوزيان، كرانه و پسكرانههاي شمالي و جنوبي خليج فارس در مزون )عمان(، اوال )بحرين( و جنوب خاوري ايران در جلگه هليلرود گواه اين نظر است. استان هرمزگان با 68 هزار كيلومتر وسعت و يك ميليون و 776 هزار و 415 نفر جمعيت در جنوب كشور ايران در كرانههاي خليج فارس و درياي مكران قرار دارد. گسترهي اين استان از شمال به استان كرمان، از ِ شمال غرب و غرب به استانهاي فارس و بوشهر، از شرق به استان سيستان و بلوچستان و از جنوب به خليج فارس و درياي مكران پايان مييابد. بر پايه مدارك تاريخي و يافتههاي باستانشناسي، بخشهاي خاوري استان در محدوده دشت ميناب، مسير بازرگاني ميناب به جيرفت در محدوده شهرستان رودان و كوهستان بشاگرد پيشينه درازي دارد. پيشينه دريانوردي و بازرگاني در اين منطقه به هزارههاي پيش از ميالد مسيح ميرسد. يافتههاي باستانشناسي در خاور استان هرمزگان در دشت مغستان، و يافتههاي تمدن ايالمي در تپه يحيي كرمان و همچنين فرضيه پيوستگي فرهنگي، داد و ستد و بازرگاني رودان با تمدن ِ هاي دره سند و جنوب شرقي ايران در دوره پيش از تاريخ و كشف آثار تمدنهاي كهن در جيرفت و رودان بر اهميت جنوب شرقي ايران در دوره پيش از تاريخ افزوده است. )عباسنژاد؛ و فاضلي، 1385 ،ص 82)