موزه منطقه اي خليج فارس يك اتفاق بزرگ در جنوب كشور است

ساعت از شش گذشته. روي نقشه دنبال موزه دريانوردي بوشهر ميگرديم. آنقدر ميگرديم كه به خيابان اشاره ياسيني ميرسيم. بوي دريا مشاممان را پر كرده است. نگهبان ميگويد: »اينجا قرار است بزرگتر شود. براي همين، در دست تعمير و بهسازي است.« راهروي اصلي را طي ميكنيم. عدهاي در حال بستهبندي كاالها هستند. برخي روي طراحي دكور متمركز شدهاند و اشياي موزه در اين ميان، همچنان خودنمايي ميكنند. به راهروهاي فرعي ميرويم. تابلوي روشن بزرگي درباره گورستان تل چگاسفلي نصب شده است و اطراف اين تابلو، استخوانهاي كشفشده از گورهاي ششهزارساله در معرض نمايش گذاشته شدهاند. گونا گون پر كردهاند. مجسمههايي از تمدن هخامنشي، بقايايي از تمدن ايالمي ِ راهروهاي بعدي را ظروف و مجسمههايي از اعصار و... . اينجا تاريخ گستردهاي از ايران به چشم ميخورد؛ موزهاي كه قرار است تبديل به دومين موزه منطقهاي كشور شود. نصراهلل ابراهيمي، دانشجوي دكتراي باستان ِ شناسي دانشگاه تهران كه امروز در سمت معاون ادارهكل ميراث فرهنگي، گردشگري و صنايعدستي استان بوشهر مشغول به كار است، به »بندر و دريا« ميگويد: »جاي چنين موزهاي در ساحل خليج فارس خالي بود. سناريويي كه براي موزه تدارك ديدهايم از ديرينهشناسي آغاز ميشود و به دوران معاصر ميرسد.«