بررسي مباني فقهي مسئوليت ناشي از نقل يا سرايت بيماري كرونا

ويروس كرونا بيماري نوظهوري است كه در مدتي كوتاه جان بسياري از انسان‌ها راگرفته است. و ناقلان اين بيماري نقش اساسي در شيوع و انتشار آن را داشته و دارند. بررسي اين مساله از زاويه حقوقي اين چالش را در پيش رو قرار مي‌دهد كه انتقال ويروس از فرد بيمار به سايرين چه تبعات فقهي و حقوقي در پي دارد؟ آيا حسب مورد، ناقل مرتكب جرم شده و بايد قصاص شود؟ يا بايد جبران خسارت كرده و ديه بدهد؟ بررسي اين مساله داراي صورت‌هاي متفاوتي است كه هر كدام حكم خاص خود را دارد. ممكن است فرد مبتلا به ويروس عمداً يعني با اطلاع از ابتلاي خود به بيماري يا سهوا و بدون قصد و اراده، ويروس را به ديگري انتقال داده و موجب بيماري يا مرگ او شود. از يافته‌هاي پژوهش پيداست: برحسب موازين فقهي ايراد ضرر و خسارت به غير گاهي عنوان جنايت پيدا كرده و حسب اين كه عمدي يا خطائي باشد موجب قصاص، يا برداخت ديه و ضمان شرعي مي‌شود. اخيراً برخي از مراجع تقليد به اين حوزه ورود كرده و فرد ناقل را در صورت سهل انگاري مسئول پرداخت ديه و علاوه بر آن پرداخت هزينه‌هاي درماني دانسته اند. در اين پژوهش كه با تكيه بر روش كتابخانه‌اي گردآوري شده است نگارنده سعي دارد با مراجعه به كتب فقهي -حقوقي پاسخي دقيق ومنطقي مبتني بر مباني و قواعد فقه ارائه دهد.

no abstract