نقش خانواده در تعميق باورهاي ديني فرزندان

ازدواج، زيباترين قرارداد و والاترين بنيادي است كه دوسوي آن را زن و مرد تشكيل مي-دهد. ثمره اين قرارداد، پديدآيي نسلي است كه در صورت تربيت و پرورش صحيح، قادر خواهد بود جامعه‌اي را متحول سازد و با پيمودن بالاترين مدارج كمال و قرب به خداوند، با نفسي مطمئن به سوي منزلگاه ابدي خويش پرواز كند. خانواده، به‌ويژه دامان پُرمهر مادر، نخستين پرورشگاه تربيت انسان است؛ تا جايي كه منشأ سعادت و شقاوت انسان را بايد در رحم مادر دانست. پدر و مادر، به‌‌عنوان اركان شكل‌دهنده شخصيت فرزند، نقشي اساسي را بر عهده داشته، با همتي كه در راستاي تربيت صحيح و تعميق و پرورش باورهاي ديني به كار مي‌گمارند، آينده توأم با سعادت جامعه و به تبع آن، آينده نيك جهان را ضمانت مي‌كنند؛ تا جايي ‌كه صاحب‌نظران، محك توسعه‌يافتگي كشورها را شيوه آموزش و پرورش و ميزان اهتمام به رشد و شكوفايي اخلاقي كودكان برشمرده‌اند.