اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهدACT بر كاهش تعارضات زناشويي و بهبود صميميت زوجين متقاضي طلاق

The Efficacy of Acceptance and Commitment Therapy(ACT) on Marital Conflicts and Improvement of Intimacy in Divorce Applicant Couples

مقدمه: نقص در صميميت و تعارضات زناشويي همواره يكي از دلايل اصلي طلاق بيان شده است. اين پژوهش با هدف تعيين اثر بخشي رويكرد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش تعارضات زناشويي و بهبود صميميت زوجين متقاضي طلاق انجام شد. روش: پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه‌آماري شامل زوجين متقاضي طلاق مراجعه كننده به مراكز مداخله شهر مشهد در زمستان 1397 بود. سي زوج، به روش نمونه‌گيري داوطلبانه با جايگزيني تصادفي انتخاب شدند پانزده زوج در گروه آزمايش و پانزده زوج در گروه كنترل قرار گرفتند اعضاي گروه آزمايش طي دوازده جلسه نود دقيقه‌اي پروتكل درمان مبتني بر پذيرش و تعهد شركت كردند در حاليكه اعضاي گروه كنترل تحت هيچ مداخله‌اي قرار نگرفتند. هر دو گروه مقياس تعارضات زناشويي و پرسشنامه صميميت را در مراحل پيش‌آزمون و پس‌آزمون تكميل كردند. داده‌ها با بهره‌گيري از نرم افزار SPSS و تحليل كوواريانس تجزيه و تحليل شدند. نتايج: يافته‌ها نشان داد كه رويكرد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش تعارضات زناشويي و بهبود صميميت زوجين متقاضي طلاق موثر بوده است.(0/1>P) بحث و نتيجه‌گيري: بر اساس شواهد اين پژوهش، مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مداخله‌اي موثر است. و استفاده از آن براي كاهش تعارضات زناشويي و بهبود صميمت زوجين و در نتيجه كاهش ميل به طلاق به مراكز مشاوره خانواده و كلينيك‌هاي مددكاري اجتماعي، مراكز خدمات بهداشت رواني، مراكز مداخله در بحران و دادگاه‌هاي خانواده در جهت كاهش تعارضات زناشويي و بهبود صميميت زوجين پيشنهاد مي‌شود.

Introduction: Malfunction in intimacy and marital conflicts have always been considered as one of the principal reasons for couples’ divorce. This study aimed to determine the efficacy of acceptance and commitment therapy (ACT) on marital conflicts and improvement of intimacy in divorce applicant couples. Methods: This study was quasi-experimental with a pretest, posttest, and control group. The data statistical population includes all of divorce applicant couples referred to the intervention crisis center of Mashhad in winter 2019. The sample includes thirty couples, divided into fifteen couples in each control and experimental group. They were voluntarily selected by convenience sampling with replacement. The experimental group underwent twelve sessions of ninety minutes educated on acceptance and commitment therapy protocol while the control group was not under any intervention. Both groups were requested to answer the marital conflict questionnaire and intimacy scale. Data were analyzed using covariance analysis and SPSS software. Results: The results have shown that acceptance and commitment therapy was effective in the reduction of marital conflicts and improvement of intimacy in divorce applicant couples.(P<0.01) Conclusions: Based on the findings of this study, it could be concluded that ACT group training is an effective intervention and recommended to reduce marital conflicts and improve intimacy.