آداب سفر

فاقد عنوان لاتين

انسان‌ها از دوران گذشته براي برآوردن نيازهاي مادي و معنوي خويش، مسافرت را يكي از برنامه‌هاي زندگي‌شان قرار مي‌دادند. اسلام نيز به تأمين اين نياز اساسي انسان توجه ويژه نموده و براي انجام آن، آداب و احكامي خاص را توصيه كرده است. خداوند براي دست يافتن انسان‌ها به خداشناسي، معادشناسي و عبرت‌آموزي، بارها آنها را به سير و سفر همراه با تفكر و تدبّر در نشانه‌هاي خلقت و پيشينيان دعوت نموده است: «قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُروا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبين؛ بي‌گمان پيش از شما نيز سنت‌هايي بوده و سپري شده است؛ پس در زمين بگرديد و بنگريد كه فرجام كساني كه آيات خدا را دروغ شمردند، چگونه بوده است». خداوند از مؤمنان خواسته است تا عده‌اي از آنان براي كسب معارف ديني سفر كنند و پس از بازگشت، به هدايت قوم بپردازند: «پس چرا از هر طايفه‌اي جمعي براي جنگ و گروهي نزد رسول براي آموختن علم دين مهيا نباشند تا قوم خود را چون به نزدشان بازگشتند، بيم رسانند؛ باشد كه [از نافرماني خدا] حذر كنند». پيامبر اكرم(ص) درباره اهميت سفر فرموده است: «اگر مردم از رحمت خدا به مسافر آگاهي پيدا مي‌كردند، همگي بار سفر مي‌بستند؛ همانا خداوند با مسافران بسي مهربان است».

فاقد چكيده لاتين