حساسيت به گناه در جامعه

فاقد عنوان لاتين

يكي از عوامل مهم رشد آدمي، حساسيت به انجام گناه در جامعه است. نقطه مقابل اين مسأله، بي‌تفاوتي نسبت به جرم و گناه در جامعه است كه موجب ركود و سقوط انسان خواهد شد. گناه و معصيت داراي دو بعد فردي و اجتماعي است. گاه انسان در منزلش مرتكب گناهي مي‌شود و براي مثال نماز نمي‌خواند يا شراب مي‌نوشد. اگرچه انجام اين كارها بسيار زشت و ناپسند است، اما فردي است؛ اين در حالي است كه گاهي گناه و معصيت در سطح جامعه رخ مي‌دهد؛ مانند رباخواري، رشوه‌گيري، اختلاس، بدحجابي، گرانفروشي و ... . سكوت و بي‌تفاوتي در برابر چنين گناهاني، هم فرد و هم جامعه را به سقوط و تباهي مي‌كشاند؛ زيرا بي‌تفاوتي در مقابل گناه، ابتدا فرد و جامعه را به جامعه‌اي مرده و راكد تبديل مي‌كند و سپس موجب سقوط و انحطاط آن مي‌شود. اهميت حساسيت به گناه در جامعه كه در واقع مسأله مهم امر به معروف و نهي از منكر است تا آنجاست كه رسول‌خدا (ص) درباره عواقب بي‌تفاوتي نسبت به آن فرموده است: «نُزِعَتْ مِنْهُمُ الْبَرَكَاتُ وَ سُلِّطَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ نَاصِرٌ فِي الْأَرْضِ وَ لَا فِي السَّمَاء؛ بركت‌ها از آنها جدا مي‌‌شود و بعضي [به ستم] بر بعض ديگر مسلط مي‌گردند و ديگر براي آنها ياوري در زمين و آسمان نخواهد بود». اميرالمؤمنين (ع) نيز انساني را كه نهي از منكر را ترك كرده است، به مُرده تشبيه نموده و فرموده است: «مَنْ تَرَكَ إِنْكَارَ الْمُنْكَرِ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ [وَ يَدِهِ] فَهُوَ مَيِّتٌ بَيْنَ الْأَحْيَاءِ؛ كسي كه با قلب و زبان [و دستش] كار ناپسند را انكار نكند، پس او مرده‌اي ميان زندگان است».

فاقد چكيده لاتين