آثار معادباوري از منظر قرآن و روايات

فاقد عنوان لاتين

معاد‌باوري، از اصول اديان توحيدي است كه بعد از توحيد، مهم‌ترين مسأله دينى است؛ زيرا مبدأ و معاد، مسير زندگي انسان را تعيين و نگاه انسان به انسان و هستي را تغيير مي‌دهد. امروزه اگر برخي را مشكلات روحي و رواني رنج مي‌دهد، بدان جهت است كه از دنيا و آخرت، تعريف صحيح و هدفمند ندارند. اگر انسان بداند كه دنيا، مجموعه‌اي از رنج‌ها، تلخي‌ها، لذت‌ها، خواسته‌ها و نخواسته‌هاست، مطمئناً معناي «چگونه بودن»، «چگونه زيستن» و «چگونه مردن» را درك مي‌كنند. بر اين اساس همه انبيا دعوت به دو حقيقت «مبدأ» و «معاد»، را در سرلوحه دعوت خود قرار داده‌اند؛ زيرا باورهاي آخرت‌نگرانه به اين حقيقت نظر دارد كه هدف نهايي از منظر اسلام، حيات جاودان آخرت و دنيا، مقدمه‌اي براي آن است: «الدُّنْيَا خُلِقَتْ لِغَيْرِهَا وَ لَمْ تُخْلَقْ لِنَفْسِهَا». انسان آخرت‌گرا باور دارد كه زندگي به اين چند روز دنيا محدود نيست؛ بلكه آنچه پيش‌روي دارد، از مقايسه قطره به دريا نيز كمتر است: «وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ». بعضي جوامع اعتقادات ديني را مقوله‌اي جدا از زندگي انسان، تعريف و امور ديني را رابطه فردي انسان با خدا تلقي نموده‌اند و حال آنكه ايمان به خدا و روز قيامت در زندگي انسان نقش اساسي دارد. يكي از راه‌هاي نشان دادن اين امر، مراجعه به متون ديني است. در اين نوشتار برخي آثار فردي معادباوري از منظر قرآن و روايات بررسي مي‌شود.

فاقد چكيده لاتين