جايگاه كار و اشتغال در آموزه‌هاي اسلامي

فاقد عنوان لاتين

كار و اشتغال، از عناصري است كه براي پيمودن مسيرهاي رشد مادي، روانشناختي، معنوي، اجتماعي و اخلاقي، نقشي بنيادي دارد. كار و توليد براي ادامه زندگي و بقاي جامعه، ضرورتي اجتناب‌ناپذير دارد. ملتي كه اهل كار، تلاش و نوآوري باشد، ثروتمند است و تحريم اقتصادي بر آن تأثير ندارد؛ اما جامعه‌اي كه آحاد آن بي‌انگيزه، تنبل، مصرف‌گرا و بيكار باشند، جامعه‌اي فقير و وابسته است. اشتغال و كار مي‌تواند زمينه‌ آسيب‌هاي اجتماعي، اخلاقي، روانشناختي و امنيتي را تنزل بخشد؛ اما جامعه فقير و بيكار، امنيت ملي و اجتماعي نخواهد داشت. چنين جامعه‌اي در برابر تحريم اقتصادي، قدرت مقاومت ندارد. از همين روست كه رسول‌خدا9 فرمود: «اللَّهُمَ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْهَمِّ وَ الْحَزَنِ وَ الْعَجْزِ وَ الْكَسَلِ وَ الْبُخْلِ وَ الْجُبْنِ؛ بار خدايا! من از همّ و غم و ناراحتي و ناتواني و تنبلي و بخل و ترس به تو پناه مي‌برم». اين نوشتار مي‌كوشد جايگاه كار و اشتغال در آموزه‌هاي اسلامي را تبيين نمايد.

فاقد چكيده لاتين