الگوي ابزار هاي سه ‌پايه اجراي سياست فرهنگي

سياست‌گذاري دامنه‌اي از برون‌دادهاست كه مشتمل بر تصميمات بروكراتيك و سياسي حاكميتي و ديوان‌سالارانه است؛ در واقع برون‌دادها ماحصل مكانيزم‌ها و سازوكارهايي است كه بايد به‌كار گرفته شود تا سياست محقق شود. هدف اين تحقيق آن است كه الگويي را براي اجراي سياست‌هاي فرهنگي در ايران ارائه دهد كه طي آن ادبيات و ايده‌هاي عملياتي را توسعه داده و با روي‌كردي فرهنگي (و نه الزاما بهره‌گيري از مكانيزم‌هاي مطرح در سياست‌گذاري عمومي)، تحقق اهداف را نزديك‌تر سازد. روش اين تحقيق تركيبي است از مطالعه اسنادي و دلالت‌پژوهي تا يافته‌ها در قالب چارچوب مفهومي، استخراج و دسته‌بندي و نهايتا ارزيابي شوند. يافته‌ها در سه سرفصل اجراپژوهي، سياست فرهنگي و نقص‌ها و آسيب‌هاي مرحلۀ اجرايي‌شدن سياست‌ فرهنگي دسته‌بندي شده‌اند و با توجه به اين‌كه اجراي سياست فرهنگي امر پيچيده‌اي است، الگوي سه‌پايه ترويجي، فني و حقوقي مي‌تواند آسيب‌هاي ناشي از مجريان سياست‌ها و زيرساخت‌هاي معيوب اجراي سياست را برطرف كند چون اجراي كامل و درست خط‌مشي، تنها راه تحقق سياست است و اجراي نامناسب، مي‌تواند اميدها براي حل مشكل را بر باد دهد و ابزارهاي پيشنهاد شده، متناظر با حوزه فرهنگ ارائه شده‌اند.