ناكارآمدي تقسيم رباعي احاديث با توجه به كاستي‌هاي منابع رجالي

فاقد عنوان لاتين

سنت به عنوان گسترده‌ترين منبع دين‌شناخت، كه جزئيات و تفاصيل آموزه‌هاي ديني را در اختيار ما گذاشته است، جز در مواردي نادر از طريق اخبار آحاد به دست ما رسيده است و براي دستيابي به اطمينان صدور آنها از معصوم، مي‌بايست به نشانه‌هايي تكيه كرد. در تقسيم رباعي احاديث كه توسط سيد بن طاوس و علامۀ حلي در سدۀ هفتم پيشنهاد شد، همۀ نشانه‌ها به سند احاله شده و در نتيجه، كار ارزش‌گذاري آنها عملاً بر دوش منابع رجال نهاده شد. از سوي ديگر، منابع رجالي با كاستي‌هاي مختلفي روبرو بوده و عملاً شمار زيادي از روايات در شمار ضعاف قرار گرفته‌اند. نگارنده در اين مقاله در مرحلۀ نخست، گزارشي از سير تاريخي تقسيم ثنائي و رباعي روايات را ارايه داده است و در مرحلۀ دوم، براي اثبات ناكارآمدي تقسيم رباعي به خاطر ابتناي آن بر منابع رجالي، سه كاستي منابع رجالي را مورد بررسي قرار داده كه عبارتند از: 1. فقدان انگيزۀ جرح و تعديل راويان در منابع رجالي؛ 2. عدم بازتاب شماري قابل توجه از راويان در منابع رجالي؛ 3. وجود اختلاف در مباني نظري رجاليان.

فاقد چكيده لاتين