بررسي جمله «اِتَّقِ شَرَّ مَنْ اَحْسَنتَ اِلَيْه» از حيث صدوري و سنجش مفهومي آن با آموز‌ه هاي ديني

فاقد عنوان لاتين

عبارت مشهور «اِتَّقِ شَرَّ مَنْ اَحْسَنتَ اِلَيْه» از جمله سخنان منتسب به معصومين است. بررسي حديث بودن آن و درستي يا نادرستي اين انتساب، سوال اصلي مقاله است. صحت صدور اين سخن از معصوم نيازمند بررسي وجود آن در منابع حديثي و تفسيري است. اين مقاله كه با استفاده از منابع كتابخانه‌اي به روش توصيفي و تحليلي فراهم گشته است ضمن مفهوم شناسي واژگان دخيل و بيان پيشينه، بررسي سير تاريخي منابعي كه اين عبارت در آنها به‌كار رفته، نشان از نااستواري آن به عنوان حديث دارد و بيشتر به عنوان يك مثل پذيرفته شده است. دلالت مطابقي عبارت ياد شده به شكل مطلق، بيانگر نوعي احتياط در مقابل احسان شونده است و هيچ گونه دلالتي بر ممانعت از احسان ندارد. دلالت التزامي آن با عده ديگر آيات و روايات در تعارض است. بررسي دلالي، محتوايي و مضمون اين تعبير با اضافه وصف «عند من لا اصل له» در منابع شيعي و سني و نيز بررسي سندي منتهي به نتايج ذيل گرديد. ملحوظ داشتن قيد «عند من لا اصل له» كه رويكرد موضوع را متحول مي‌كند مؤيد به عده‌اي از رواياتي است كه از اعتبار سندي خوبي برخوردار است ولي با روح آيات قرآن و تعدادي از روايات سازگاري ندارد. هرچند ممكن است برخي در مقابل نيكي و احسان، واكنش مثبتي نداشته و ناسپاسي كنند ولي اصل مطلوب بودن احسان به انسان‌ها در غير معصيت و لو به انسان گنه كار امر مسلمي است.

فاقد چكيده لاتين