رفتارشناسي جامعه در برابر گنهكاران(1)

خداوند سبحان در قرآن كريم مي­فرمايد: «التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنين». يكي از موضوعات بسيار مهم و مورد نياز جامعه، «شيوه­ هاي رفتار با فرد خطاكار و گنهكار» است كه بايد به طور جامع و كامل، مورد توجه قرار گيرد. اهميت اين موضوع از آن روست كه مي‌تواند راه جذب جوانان و افراد بدبين نسبت به دينداران را هموار نمايد و آنان را از اين باور غلط كه «مؤمنان ما را انسان­ هاي پليد و لكه ننگ و جهنمي مي‌بينند» جدا كند. البته اين موضوع به جامعه بيرون از خانواده اختصاص ندارد؛ بلكه رعايت اين موارد در محيط خانوادگي ـ كه حتماً لازم است ـ بسياري از آسيب‌هاي موجود ـ همچون طلاق‌هاي رسمي و عاطفي و قهرها و قطع‌رحم‌هاي چند ساله ـ را برطرف خواهد كرد، از بسياري مشكلات ديگر پيشگيري، و سبك زندگي ما را به آرمان اصيل «سبك زندگي اسلامي» نزديك‌تر خواهد نمود. در اين مجلس و نيز مجلس بعدي، به صورت مختصر با ده نمونه مهم از رفتارهايي كه قرآن و عترت در اين­باره به ما تعليم داده­اند، آشنا مي ­شويم.