ضرورت تنظيم حقوق و قوانين در توسعه پايدار حمل و نقل بين المللي دريايي ايران

استفاده از درياها در حمل و نقل و ترانزيت كالا در طول تاريخ اجتناب ناپذير بوده است. تجارت بين المللي ايران نيز از ضرورتهاي توسعه كشور بوده و بلحاظ منافع متعدد، از طريق درياها و آبراههاي بين المللي صورت مي گيرد و همين مسئله ضرورت تدوين قوانين و مقررات مرتبط و عضويت در كنوانسيونهاي بين المللي را مشخص مي كند. امروزه يكي از دغدغه هاي قانونگذاران، مسئله توسعه پايدار است. توسعه پايدار حمل و نقل دريايي، بخشي از توسعه پايدار محيط زيستي، اقتصادي و اجتماعي است كه به نحو روزافزوني مورد توجه قرار گرفته است. اين پژوهش با روش تحليلي توصيفي و با ابزار مطالعه كتابخانه اي بدنبال آن است كه متناسب با اهميت اين نوع شيوه حمل، حقوق و قوانين توسعه پايدار، تدوين گرديده است؟ و تعريفي جامع براي راهگشايي قانونگذاران در اين زمينه حقوقي ارائه شده است؟ نتايج بررسـي نشان مي دهد توسعه پايدار در حمل و نقل دريايي چندان مورد توجه قانونگذار ايراني نبوده و تعريف مناسبي براي توسعه پايدار در حمل و نقل دريايي بر مبناي اصول اساسي توسعه پايدار(عدالت بين نسلي و پايداري توسعه) كه ساده و عملياتي باشد، ارائه نشده است تا بتوان آن را در مقياسهاي مختلف سيستم حمل و نقل دريايي پياده كرد.