درباره گاهشماري جشن هاي زردشتي

On the Calendar of Zoroastrian Feasts

در سير بررسي گاهشماري ايراني، برخي از دانشمندان، سال ايراني را سالي 360 روزه، و برخي هم سالي 365 روزه دانسته و معتقدند سال 365 روزه، هيچ نيا و سلف 360 روزه اي نداشته است. در مقاله حاضر، مري بويس، كه بخش مهمي از استنتاجات خود را بر پايه متون ديني زردشتي، آثار الباقيه ابوريحان بيروني و گزارش هايي از برخي منابع خارجي مدون كرده، گاهشماري زردشتي را در طول دوران حكومت هاي هخامنشي و اشكاني، مبتني بر سال 360 روزه، و بدون اعمال پنجه تفسير كرده است. به نظر بويس، سال 360 روزه كهن، به فرمان اردشير بابكان به سال 365 روزه بدل گشته و بعدها هم در اواخر اين دوره اصلاحات ثانويه اي در همان گاهشماري اعمال شده است. بر اين اساس، فرضيه وجود دو نوع متمايز از گاهشماري، يكي ديني و يكي عرفي، با توجه به شواهد و قراين ناقض آن، براي بويس پذيرفتني نيست. وي اين دو گونه گاهشماري را حاصل از گاهشماري واحدي دانسته كه عبارت است از: سال 365 روزه و سال 365 روزه كبيسه دار (متعلق به اواخر دوره ساساني)؛ البته با اين توضيح كه اصلا كبيسه اي اعمال نشده است.

فاقد چكيده لاتين