تاثير تمرين هوازي به همراه مصرف ملاتونين بر بيان ژن GDNF و برخي شاخص هاي استرس اكسيداتيو در موش هاي صحرايي داراي درد نوروپاتي ديابت

مقدمه و هدف: GDNF سلول هاي عصبي را در مقابل التهاب و استرس اكسيداتيو ناشي از هايپرگليسمي محافظت مي كند. هدف پژوهش حاضر تاثير تمرين هوازي به همراه مصرف ملاتونين بر بيان ژن GDNF و برخي شاخص هاي استرس اكسيداتيو در موش هاي صحرايي داراي درد نوروپاتي ديابت مي باشد. مواد و روش ها: 40 سر موش صحرايي نر ويستار 8 هفته اي(محدوده وزني3/11±204 گرم) به طور تصادفي در پنج گروه (8 = n) شامل: نوروپاتي ديابت(mg/kg50 استرپتوزوسين تزريق درون صفاقي)، نوروپاتي ديابت ملاتونين(mg/kg 10 ملاتونين روزانه به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابت تمرين(30 دقيقه تمرين هوازي با شدت 15متر در دقيقه، 5 روز در هفته به مدت 6 هفته)، نوروپاتي ديابت ملاتونين و تمرين و كنترل سالم قرار گرفتند. پس از تاييد ايجاد نوروپاتي ديابت توسط تست هاي رفتاري، پروتكل تمرين و مصرف مكمل اجرا گرديد. ميزان بيان ژن GDNF با تكنيك ريل تايم و شاخص هاي استرس اكسيداتيو در بافت نخاع با روش  اسپكتروفتومتر اندازه گيري شد. آزمون آناليز واريانس يك راهه و آزمون تعقيبي توكي براي تحليل آماري استفاده گرديد. نتايج: تمرين و ملاتونين موجب كاهش حساسيت سيستم عصبي به هايپرآلژزيا حرارتي و آلودينياي مكانيكي گرديد. تمرين هوازي به همراه ملاتونين باعث افزايش معني دار ميزان بيان ژن GDNF و فعاليت آنزيم هاي SOD و CAT و كاهش غلظت MDA نسبت به گروه نوروپاتي ديابت شد(p 0.05). نتيجه‌گيري: تمرين هوازي همراه با ملاتونين ميزان بيان ژن GDNF را افزايش و حساسيت نوسيسپتورها به عوامل دردزا را بهبود بخشيد. پيشنهاد مي شود از تمرين هوازي به همراه مصرف ملاتونين براي بيماران ديابتي به منظور كاهش درد نوروپاتيك استفاده شود