تاثير برنامه درسي P4C (فلسفه براي كودكان) بر عشق به يادگيري و قضاوت اخلاقي كودكان

هدف پژوهش حاضر، تعيين تأثير برنامۀ آموزش فلسفه به كودكان بر عشق به يادگيري و قضاوت اخلاقي در دانش آموزان بود. روش تحقيق توصيفي  از نوع شبه آزمايشي بود كه از طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمايش و كنترل استفاده‌ شد.  جامعه ي پژوهش شامل كلية دانش آموزان پاية چهارم ابتدايي خراسان رضوي بودند كه به صورت تصادفي انتخاب و 2۰ نفر  درگروه آزمايش و 2۰ نفر  درگروه گواه  گمارش تصادفي شدند. گروه آزمايش در 12 جلسۀ 45 دقيقه اي و به روش حلقۀ كندوكاو برگزار گرديد. ابزار جمع‌آوري اطلاعات، پرسشنامه عشق به يادگيري مك فلند 2003 و  قضاوت اخلاقي سينهاو وارما(1998) بود. روايي محتوايي مورد تاييد خبرگان قرار گرفت و پايايي آن به ترتيب 0.78 و 0.87 برآورد شد. جهت تحليل داده ها از كوواريانس (ANCOVA) با نرم افزار spp22 استفاده شد. نتايج نشان داد كه  برنامه آموزش فلسفه به كودكان بر عشق به يادگيري (P 0.05, F=25.153)تاثير مثبت دارد. ميزان تفاوت نمرات گروه آزمايش و كنترل (0.5870= 2η) بود؛ يعني58.7 درصد واريانس نمرات كل باقي مانده متأثر از آموزش فلسفه به كودكان مي‌باشد و  بر رشد قضاوت اخلاقي دانش آموزان ابتدايي(P 0.05, F=0.052) تأثيري نداشته است بدين معني كه آموزش فلسفه به كودكان بر قضاوت اخلاقي دانش آموزان تأثير ندارد. ميزان تفاوت نمرات گروه آزمايش و كنترل يا اندازه تأثير آموزش فلسفه نيز(0.001= 2η) است؛ يعني 0.1درصد واريانس متأثر از آموزش فلسفه به كودكان مي‌باشد.