ارزيابي تحمل به خشكي در ژنوتيپ‌هاي باقلا با استفاده از شاخص‌هاي تحمل به خشكي و تركيبات بيوشيميايي

در اين بررسي ژنوتيپ‌هاي مختلف باقلا تحت شرايط تنش خشكي از نظر تركيبات بيوشيميايي و شاخص‌هاي تحمل به تنش مورد ارزيابي قرار گرفتند. 21 ژنوتيپ باقلا در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار در دو محيط آبياري نرمال و تنش خشكي طي سال‌هاي زراعي 1397-1395 در ايستگاه تحقيقات كشاورزي گرگان مورد ارزيابي قرار گرفتند. بر اساس عملكرد دانه در شرايط آبياري نرمال و تنش خشكي برخي شاخص‌ها نظير؛ شاخص تحمل به تنش (STI)، حساسيت به تنش ‌(SSI)، تحمل (TOL)، ميانگين بهره‌وري (MP)، ميانگين هندسي (GMP)، شاخص عملكرد (YI) و شاخص پايداري عملكرد (YSI) براي كليه ژنوتيپ‌ها محاسبه شد. طبق نتايج تجزيه واريانس تأثير تنش خشكي بر كليه صفات معني‌دار بود. در شرايط تنش خشكي ميزان تانن پوست 31/5 درصد، تانن آندوسپرم 19/7 درصد و نشاسته 1/96 درصد نسبت به شرايط نرمال بيشتر بود. بر اساس برش‌دهي اثر متقابل تنش و ژنوتيپ در محيط نرمال ژنوتيپ‌هاي Gfaba66، Gfaba65، Gfaba62، Gfaba294، Gfaba292، Gfaba523، Gfaba525 و Gfaba20 و در تنش خشكي ژنوتيپ‌هايGfaba67، Gfaba66، Gfaba75، Gfaba72، Gfaba65 و Gfaba62 بيشترين عملكرد دانه را داشتند. بر اساس شاخص‌هاي تحمل به تنش و ميزان تركيبات بيوشييايي تحمل به تنش ژنوتيپ Gfaba65 نسبت به ساير ژنوتيپ‌ها بالاتر بود.