سنجش توسعه كالبدي سكونتگاههاي روستايي استان اصفهان با بهره گيرى از مدل AHP و TOPSIS

شاخص‌هاي توسعه، عمده‌ترين معيار براي هدفگذاري، برنامه‌ريزي و ارزشيابي طرح‌هاي توسعه روستايي به شمار مي‌آيند كه با بهره‌گيري از اين معيارها مي‌توان ميزان پيشرفت و يا تاثير طرح‌ها و پروژه‌هاي توسعه روستايي را در رسيدن به اهداف ارزيابي نمود و به همين دليل آگاهي از نقاط ضعف و قوت مناطق، نوعي ضرورت براي ارائه طرح‌ها و برنامه‌ها محسوب مي‌شود.بكارگيري رو شهاى علمي به منظور بررسي و سطح بندي مناطق از حيث توسعه يافتگى در جنبه‌هاى مختلف اقتصادي، اجتماعي، كالبدي و غيره، منجر به شناخت ميزان نابرابري‌ها گرديده است و معياري براي تلاش در حوزه كاهش و رفع نابرابرى‌هاى موجود ميان آنها نيز محسوب مي‌شود. از اينرو، در پژوهش حاضر اولويت‌بندي معيارهاي سطح بندي توسعه كالبدي بر اساس AHp 1 و نرم افزارExpert Choice و رتبه بندي سكونتگاههاي روستايي شهرستانهاى استان اصفهان بر اساس تكنيك TOPSIS2 و نرم افزار SPSS نتيجه نهايي توسعه يافتگى را مشخص مي‌كند. نتايج پژوهش نشان داد كه شهرستان‌هاى اصفهان، كاشان، اردستان، فلاورجان، سميرم، تيران و كرون، فريدن به عنوان شهرستان‌هاى برخوردار، لنجان، گلپايگان، نطنز، نايين، فريدونشهر، چادگان، شهرضا، مباركه، شاهين شهر و ميمه به عنوان شهرستان‌هاى نسبتا برخوردار و شهرستان‌هاى آران و بيدگل، خوانسار، نجف آباد، خور و بيابانك، دهاقان، برخوار، خميني شهر به عنوان شهرستان‌هاى كمتر برخوردار استان مطرح است.