پيش‌بيني سايت‌هاي اسكان موقت در سناريوهاي مختلف زلزله (نمونه موردي: منطقه 3 شهرداري تهران)

در دهه‌هاي اخير عدم برنامه‌ريزي و آمادگي براي مقابله با عواقب زلزله در محيط‌هاي شهري كه با تراكم بالاي جمعيتي و ضعف زيرساخت‌هاي كالبدي و اجتماعي روبروست منجر به حجم بالاي تلفات انساني و خسارت‌هاي مالي شده است. نياز اوليه آسيب ديدگان ناشي از زلزله داشتن يك سرپناه مي باشد ايجاد مكان هاي مناسب جهت اسكان موقت سانحه ديدگان بعد از وقوع زلزله امكان پذيري نيست بايد قبل از وقوع زلزله، مكان هاي مناسب را براي آسيب ديدگان زلزله فراهم كرد. تعيين ميزان آسيب‌پذيري بافت‌ها شهري يكي از الزاماتي است كه بايد پيش از وقوع زلزله مورد ارزيابي قرار گيرد تا فضاهاي بهينه جهت اسكان موقت، بعداز وقوع زلزله هاي احتمالي پيش بيني شود. هدف پژوهش پيش‌بيني سايت‌هاي اسكان موقت در شدت‌هاي مختلف زلزله مي‌باشد. اين پژوهش از نوع كاربردي و به روش توصيفي تحليلي است داده‌هاي مورداستفاده از نوع اسنادي و ميداني مي‌باشد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه؛ سايت‌هاي اسكان موقت در زلزله‌اي با شدت 6 مركالي هشت سايت(پارك ملت، زمين باير واقع در قسمت جنوبي محله امانيه، فضاي سبز حاشيه تقاطع كردستان و نيايش، پارك شهيد چمران، پارك ونك، پارك بهشت مادران، باغ قلهك و پارك ارغوان)، در شدت 7 مركالي چهار سايت (پارك ملت، فضاي سبز حاشيه تقاطع كردستان و نيايش، پارك بهشت مادران و باغ قلهك) و در شدت زلزله‌ي 8 مركالي تنها دو سايت يعني (پارك ملت و پارك بهشت مادران) به‌عنوان فضاهاي بهينه جهت اسكان موقت سانحه ديدگان زلزله پيش‌بيني‌شده است.