بررسي نقش متغيرهاي دخيل در تصميم گيري سياست خارجي پهلوي دوم از 1332 تا 1357 بر اساس مدل جيمز روزنا

An Investigation into the Role of Variables Involved in the Pahlavi II Foreign Policy Decision-Making Based on James Rosena’s Model

نويسنده به منظور تبيين عوامل موثر بر تصميم ­گيري سياست خارجي ايران در دوره پهلوي دوم به بررسي چرايي اتخاذ برخي تصميمات در اين دوره مي­ پردازد. اين پژوهش براساس مدل جيمز روزنا، پنج عامل مورد نظر اين مدل يعني فردي، نقشي، دولتي، اجتماعي و بين ­المللي در زمان پهلوي دوم را مورد تفكيك و بررسي قرار مي ­دهد. در اين راستا، چهار تصميم مهم و تاثيرگذار اين دوره يعني تنش زدايي با شوروي، بحران بحرين و واگذاري آن، رفتارهاي ايران در بحران نفتي 1967 و 1973 و اقدام نظامي ايران در عمان به­ صورت شاخص، انتخاب، بررسي و ميزان تاثير هريك از متغيرهاي پنجگانه فوق مورد كنكاش قرار مي ­گيرد. به اعتقاد نويسنده در اين دوره، تصميمات سياست خارجي متاثر از عناصر شناختي و عموما توسط شخص شاه اخذ مي­ شد. نظام شناختي عمدتا متاثر از شخصيت و خلقيات شخص شاه بوده است و براي دستيابي به طرح ويژه فكري مورد نظر شخص، در بين متغير­هاي دخيل، متغير فرد و پس از آن متغير نظام بين­ الملل بيشترين تاثير را در اخذ تصميات سياست خارجي داشته ­اند.

فاقد چكيده لاتين