اثرات محافظتي گياهان آمله، اگيرتركي و ماميران در پيشگيري از كاتاراكت تجربي مدل حيواني

سابقه و هدف: آب مرواريد(كاتاراكت) يك بيماري شايع در جوامع است و استرس اكسيداتيو مهم‌ترين عامل ايجاد آن مي‌باشد. هدف از اين مطالعه بررسي اثر محافظتي سه گياه آمله، اگيرتركي و ماميران در برابر آب مرواريد در رت با توجه به خواص آنتي‌اكسيدانتي اين گياهان است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه، 30 نوزاد رت 108 روزه انتخاب و به 5 گروه تقسيم شدند. گروه 1 (گروه كنترل) نرمال سالين در روز 10 بعد از تولد دريافت كرد و به گروه 2، 3، 4 و 5 براي القاي كاتاراكت نابالغ، µmole/kg 30 به صورت زيرجلدي محلول سلنيت سديم تزريق شد. گروه2 (گروه بيمار) تنها تك دوز سلنيت سديم دريافت كردند. سپس گروه3 و4 و5 به صورت روزانه از روز 9 تا12 پس از تولد به ترتيب با تزريق داخل صفاقي mg/kg 400عصاره سه گياه ماميران، آمله، اگيرتركي تحت درمان قرار گرفتند. در روز 17، لنز رت‌ها بررسي مورفولوژي شد و در روز 30 تولد، رت‌ها بيهوش و لنز آن‌ها خارج شد و محتواي گلوتايتون و مالون دي‌آلدهيد بافت عدسي اندازه‌گيري شد. همچنين تست DPPH و محتواي فلاوونوئيدي روي عصاره‌هاي اين گياهان انجام گرفت. يافته‌ها: به ترتيب آمله، ماميران و اگيرتركي بيش‌ترين ميزان تركيبات آنتي‌اكسيدانتي، سطح گلوتاتيون در بافت عدسي و كاهش درجه كاتاراكت و بيش‌ترين محافظت چشمي نسبت به گروه سلنيت سديم را داشتند. از نظر محتواي مالون دي‌آلدهيد، گياهان آمله، اگيرتركي و ماميران به ترتيب كم‌ترين ميزان را بعد از گروه كنترل نرمال سالين داشتند. استنتاج: گياه آمله به‌طور چشمگيري باعث بهبود آب مرواريد در مدل حيواني رت مي‌شود.