تاثير 8 هفته تمرين تناوبي شديد با و بدون محدوديت كالريك بر استرس اكسيداتيو بافت قلب موش‌هاي صحرايي تحت رژيم غذاي پر چرب

زمينه و هدف: رژيم‌ هاي غذايي نامناسب و كاهش فعاليت بدني، با بروز بيماري ‌هاي قلبي عروقي ارتباط دارند. با توجه به اين كه نقش تمرين تناوبي شديد (HIIT) و محدوديت كالريك، بر استرس اكسيداتيو بافت قلب به خوبي شناخته نشده است، هدف تحقيق حاضر بررسي اثر 8 هفته تمرينات HIIT با و بدون محدوديت كالريك، بر فعاليت گلوتاتيون پراكسيداز (GPx)، مالون دي آلدئيد (MDA) و پروتئين كربونيل (PC) قلبي موش‌ هاي صحرايي تحت رژيم غذاي پرچرب بود. روش تحقيق: در اين مطالعه تجربي، 24 سر موش صحرايي نر چاق به 4 گروه شامل رژيم غذاي پرچرب، رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك، رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك+HIIT، و رژيم غذاي پرچرب+HIIT تقسيم شدند. تعداد 6 سر موش هم در گروه كنترل سالم قرار گرفتند. برنامه HIIT به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت بالا به اجرا درآمد و موش هاي با رژيم غذايي در همين مدت، غذاي پرچرب دريافت كردند. شاخص هاي GPx و MDA با روش الايزا و PC به روش اسپكتوفتومتري اندازه گيري شدند؛ سپس نتايج با روش تحليل واريانس يك طرفه و آزمون توكي در سطح 0.05 p استخراج گرديد. يافته‌ ها: سطوح PC در گروه‌ هاي رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك (0.001=p)، رژيم غذاي پرچرب+HIIT (0.001=p)، و رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك +HIIT (0.01=p) به طور معني ‌داري پايين‌ تر از گروه رژيم غذاي پرچرب بود. اين متغير همچنين در گروه رژيم غذاي پرچرب +HIIT از گروه‌ هاي رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك (0.005=p) و رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك +HIIT (0.001=p) به طور معني ‌داري پايين ‌تر بود. از طرف ديگر، MDA در گروه رژيم غذاي پرچرب+ HIIT از گروه‌ هاي رژيم غذاي پرچرب (0.03=p) و رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك +HIIT (0.009=p) به طور معني ‌داري كمتر بود. ارزش‌هاي GPx نيز در گروه رژيم غذاي پرچرب+محدوديت كالريك +HIIT به طور معني ‌داري بالاتر از گروه رژيم غذاي پرچرب بدست آمد (0.001=p). نتيجه ‌گيري: اجراي HIIT نسبت به محدوديت كالريك، بهبودي بيشتري در شاخص‌هاي استرس اكسيداتيو ايجاد مي كند؛ در حالي كه HIIT و محدوديت كالريك به طور توام، فقط در بهبودي GPx بافت قلب موش ‌هاي صحرايي تحت رژيم غذاي پرچرب موثر بودند.