اثربخشي اميددرماني بر كاهش نگرش‌هاي ناكارآمد بيماران زن مبتلا به مولتيپل اسكلروزيس

اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي اميددرماني بر كاهش نگرش‌هاي ناكارآمد بيماران مبتلا به ام اس شهر تهران انجام شد. طرح اين پژوهش، نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه كنترل بود. نمونۀ پژوهش به حجم 30 نفر از بين تمامي بيماران زن عضو انجمن ام اس در شهر تهران به روش نمونه‌گيري هدفمند، انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند. هر دو گروه به پرسشنامۀ نگرش‌هاي ناكارآمد وايزمن و بك در پيش‌آزمون پاسخ دادند. در گروه آزمايش، اميددرماني در 8 جلسه 90 دقيقه اجرا شد؛ اما در گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. آمودني‌ها پرسشنامۀ نگرش‌هاي ناكارآمد را در مرحلۀ پيش‌آزمون (قبل از مداخله) و پس‌آزمون (بعد از مداخله) و پيگيري (يك ماه بعد) از آخرين جلسۀ درماني را تكميل كردند. نتايج تحليل واريانس اندازۀ مكرر نشان دادند اثر زمان و اثر تعاملي زمان و گروه بر كاهش نگرش‌هاي ناكارآمد بيماران مبتلا به ام اس معنادار بوده است. همچنين گروهها در پيش‌آزمون تفاوت نداشته‌اند؛ ولي در پس‌آزمون و پيگيري تفاوت داشتند. نتايج پژوهش نشان دادند اميددرماني روشي كارآمد براي كاهش نگرش‌هاي ناكارآمد در بيماران مبتلا به ام اس است و اثربخشي مداخلات را در يك ماه حفظ مي‌كند.