بازنگري در هزينه و مسئوليت رهبري (بررسي موردي رويكرد انتقادي دونالد ترامپ به ناتو)

در شرايطي كه متأثر از فروپاشي سيستم بين ‏‏المللي برتون وودز، عده ‏اي از محققان روابط بين ‏الملل، موافق و عده ‎‏اي ديگر مخالف ايدۀ تضعيف نقش رهبري آمريكا از اوايل دهۀ 1970 هستند، يكي از ملاك ‏‏هاي اصلي بررسي انگاره افول، گرايش به يكجانبه‏‎ گرايي در سياست خارجي آمريكا به‌ويژه در تعريف مناسبات واشنگتن با نهادها/ رژيم‌هاي بين ‏‏المللي و نيز هم‏‌پيمانان خود است. در اين ميان، رويكرد خاص دولت دونالد ترامپ به رژيم‏ ها و سازوكارهاي نهادهاي بين‏‎ المللي پس از جنگ جهاني دوم، حاكي از تشديد محسوس روند تجديدنظرطلبي ايالات متحده در پذيرش ادامه مسئوليت‏ هاي بين‏ المللي درنقش رهبري جهان است. در اين راستا، رويكرد هزينه فايدۀ دونالد ترامپ (2016-2020) به بازتعريف مناسبات با سازمان‏ هاي بين ‏المللي و منطقه‎ اي از جمله «ناتو»، در جايگاه اصلي‏‏ ترين، منسجم ‏‏ترين و گسترده ‎‏ترين رژيم امنيتي بين ‏المللي غرب طي هفتاد سال گذشته و ترجيح آشكار منافع ملي آمريكا بر نقش حمايتي از اين سازمان، نوعي سنت ‏‎شكني دولت وي در تعريف مناسبات امنيتي واشنگتن در دو سوي آتلانتيك به شمار مي‏ رفت. پرسش اصلي مقاله آن است كه ريشۀ رويكرد انتقادي ترامپ به امنيت هم‌‌پيمانان اروپايي ناتو چه بود و چگونه مي ‏توان اين رويكرد را به‌مثابه يكي از نشانه‏‏ هاي اصلي تضعيف نقش رهبري ايالات متحده آمريكا، قلمداد كرد؟ فرضيۀ اصلي آن است كه سرباز زدن ترامپ از فراهم‏‌سازي امنيتِ كم ‏هزينه، به‌عنوان يك كالاي عمومي بين ‏المللي، براي متحدان ناتو، يكي از اصلي ‏‏ترين ملاك‏‌هاي افول نقش رهبري آمريكا درخور تحليل بوده است.